wniosek o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu.

Co nie weszło w życie

• 1Powstanie rządowy "portal poparcia" — strona internetowa, przez którą wyborca zaloguje się i kliknie "popierам" zamiast szukać kogoś z papierową listą do podpisania (art. 103d druku 1990 — tworzy elektroniczną usługę do zbierania podpisów poparcia dla list wyborczych i kandydatów).
• 2Możliwość e-podpisania poparcia obejmie wybory do Sejmu, Senatu, Parlamentu Europejskiego oraz wybory prezydenckie — we wszystkich tych wyborach kandydaci muszą zebrać określoną liczbę podpisów, żeby w ogóle wystartować (art. 103d § 1 druku 1990).
• 3Tożsamość wyborcy będzie weryfikowana przez profil zaufany, podpis kwalifikowany lub podpis osobisty — te same narzędzia co przy składaniu e-deklaracji czy korzystaniu z e-recepty (art. 103k § 3 druku 1990 — udzielenie poparcia wymaga uwierzytelnienia elektronicznego).
• 4Portalu nie obsługuje sama PKW (Państwowa Komisja Wyborcza), lecz Minister właściwy do spraw informatyzacji — PKW sprawuje jedynie nadzór i musi zatwierdzać zmiany w systemie (art. 103d § 3 i art. 103e druku 1990).
• 5Dane wyborców udzielających poparcia (imię, nazwisko, PESEL, adres, data podpisania) są przechowywane przez 5 lat od dnia wyborów, a logi systemowe przez 5 lat od dnia ich powstania (art. 103m i 103n druku 1990 — zasady retencji danych).
• 6Jeśli kandydat lub lista zbierze wystarczającą liczbę podpisów elektronicznie, papierowych podpisów w ogóle się nie sprawdza — jedno zastępuje drugie (art. 103o druku 1990).
• 7Każdy wyborca może sprawdzić przez internet, komu udzielił poparcia — bezpłatna usługa po zalogowaniu się (art. 103p druku 1990 — prawo wglądu w swoje dane).
• 8Koszty budowy portalu: 10 mln zł jednorazowo oraz do 1 mln zł rocznie na utrzymanie — z budżetu PKW (uzasadnienie druku 556).